اگه مال من بودی هیشكی حریفم نمی شد
اگه كوه هم روبه روم بود راه من كج نمی شد

اگه مال من بودی جهنمم بهشت می شد
دنیای غصه های این روزا نا پدید می شد

اگه مال من بودی اروم اروم می شدم
یه قناری توقفس مدام هواییت می شدم

اگه مال من بودی خنده ها پایانی نداشت
دیدن هر روزتم لحظه ی تكراری نداشت

اگه مال من بودی اسمون ابی تر می شد
حس ما برای دنیا درس عاشقی می شد

اگه مال من بودی عشق به پوچی نمیرفت
كسی راحت طرف عشق بازی نمیرفت

یه بار دیگه تو چشام
عكس خودتو خوب ببین

چیزی ازت من نمی خوام
یه نگاه كوچولو، فقط همین

اگه نگام می كردی كه
وضعمون الان این نبود

دستای گرممون حالا
سرد و جدا از هم نبود

خونه ی تاریك منو
برق نگات روشن می كرد

وقتی تو پیش من بودی
طرز نگاهم فرق می كرد

یه نگاه كوچیكو حتی
از من دریغ می كردی

نمی دونستم كه با من
تنهایی تو پُر می كردی

تو كه رفتی از پیش من
پرنده ی عشق  پر كشید

دنبال تو اومد ولی
حتی جای پاتو  ندید

برو ولی بدون هنوز
                     یكی تو رو دوسِت داره
یكی كه وقتی نباشی
                    قلبش میشه تیكه پاره
یكی كه گفتی تو بهش
                    اگه نباشی میمیرم
حالا تو رفتی و راحت
                    گذاشتی كه من بمیرم
برو دیگه نگام نكن
                    آتیش به زندگیم نزن
این همه مِن ومِن نكن
                   زود حرفتو بهم  بزن
برو دیگه پیشم نمون
                   بگذر از این شكسته دل
كشتی رویاهای من
                  اینجا دیگه نشست به گل

مگه تو نگفته بودی
                            زندگی با تو قشنگه
ولی من نمی دونستم
                            دل تو از جنس سنگه
مگه تو نگفته بودی
                            بدون تو می میرم
حالا نیستی كه ببینی
                            بی تو از زندگی سیرم
یادته بهم می گفتی
                            تا ابد پیشم می مونی
ولی بعد رفتن تو
                            پیر شدم من تو جوونی
عزیزم یادت بمونه
                            عاشقت بودم و هستم
آخرش همین عشق تو
                            یه روزی كار می ده دستم
رفتی اما جای پاهات
                            روی قلبم پاك نمی شه
سزای عشق من و تو
                            یه عمر جدا شدن می شه

دلم تنگ است و دلتنگتم.نمیدانم چرا؟ می روم به دور دستها...به دنیایی غریب در پی یاری آشنا

شاید پیداکنم در غربت آشنایی دیرینه را که با روشنایی وجودش چون خورشیدی بر دل سرد و تاریک من بتابد و آسمان دلم را صاف و آفتابی کند.

تازگی ها دوست دارم گوشه ی اتاقم دراز بکشم...

چشمهایم را ببندم

بازدوباره یاد تو قلب منو میلرزونه

صدای تو دور و برم اسمم و فریاد میزنه

حس دلتنگی تو پر میکشه توی دلم

هنوز دارم به پشت سرم نگاه میکنم
نه تو هستی
نه حتی سایه ام
ولی من هستم
بایه لبخند ساده بی ریا
از به یاد آوری قشنگی های
با تو بودن
هنوز به راه رفته ات نگاه میکنم
خدایا این صبر را چگونه به من دادی
فکر میکردم روزی که برود من می میرم
ولی من اینجام
نفس می کشم
راه می روم
زنده ام
و قلبم هنوز عاشقانه میتپد
برای او که دیگر نیست
این حس عارفانه از کجا آمد
که مرا در حریری از آرامشی طلایی گرفت
هنوز نگاههای تو خاطرم را قلقلک می دهد
و شکوه مهربانی هایت ذهنم را آذین می بندد
نمی دانم چرا
ولی حس میکنم امروز بیشتر از هر وقت دیگری
از تو دورم و بی نهایت به تو نزدیکم
امروز دیگر تو در منی
نه
تو خود خود منی
نمیدانم چرا
ولی من تازه امروز تو را یافتم……………

خداوندا

نمیگویم تو عادل نیستی هستی نمیگویم تو قادر

نیستی هستی نمی گویم

بر دلها تو آگاه نیستی هستی ولی با قاطعیت با تو

می گویم اگر روی زمین با

بندگان باشی ولی باز هم خدا باشی فقط چون بندگان با

رنج و درد با عشق و کینه

آشنا باشی به یک روز ز هم می پوسی و می میری اگر چه

 تو خدا باشی