سرافکنده به پیش و دست ها گره کرده در پشت از اندیشه

قدمزنان در جادة ابر و سر به هم آوردگان همیشه سبز

به آهستگی دری کهنه را به سوی باغ های کودکیش می گشاید

آنسو کودکی شادی کنان سرک میکشد، پیرمردی نشسته به تماشای غروب خستگی در میکند