طاهره:

دل مو خون شد از دست ته طاهر!        یه جو غیرت نوینُم از ته ظاهر

نشینی شرّ و ور گویی ته هـر شو           چرا گشتُم زن این طرفه شاعر؟

طاهر:

بوره ای مرگ! در پایت بمیرُم                      که با این زن ز جان خویش سیرُم     

ز دست طاهره دلخون شدستُم                      به جان ته دیگه  طاقت ندیرُم!

طاهره:

دلُم واته  بـــــه غمهــا مبتلا بی             الهـــــــی در دلـــت  درد و  بلا بی

بـــــه دستم یک النگو هم ندیرم             به جانـُـــــم داغ سرویس طلا بی!

طاهر:

غم دنیــــــا به دل بیتوتــه ساجه                    به جانُم شعله ای افروته ساجه

ز دست این زن و خرج ومخارج                دلُم  رو چون دماغُم سوته ساجه!

طاهره:

هنی نشناختی مورو تِه بابا!             چو تِه بیغی حریف مو نشی یا

بشُم در محضر قاضی و فوری                   بذارُم کل مهریّه م رو اجــــرا!

طاهر:

الا ای طاهــــره! داغــــــت بوینُم                     الهی بر ســر خـــاکت نشینُم

زبس مقروض ریخت و پاشت استُم           سه ماه از سال مهمون اوینُم!! 

طاهره:

بشی ویلون و سرگردون الهی!               از این چکها فتی زندون الهی!

به دادُم کی رسه جز ته  نذونُم                 ته دادِ  مو ازو بستون الهی!

طاهر:

ز دستت طاهره! مــــــــو بی علاجُم          دیگه زین پس به میل تو نساجُم...

(ملاقه در هوا هی گشت و هی گشت  بخورد آخر گرومبی بر ملاجُم!)